Yedi Kat Sema ve Atmosfer Katmanları

"O ki yedi göğü tabaka tabaka (tibâkan) yarattı" (Mülk 3). "Üstünüze yedi sağlam (sebâ'an şidâdâ) inşâ ettik" (Nebe' 12). "Bunları iki günde yedi sema olarak tamamladı, her semaya kendi emrini vahyetti" (Fussılet 12).

İslâm âlimleri "yedi sema" tâbirinin esasen kâinatın muhtelif felekî mertebelerine işâret ettiğini, fakat aynı zamanda yer atmosferinin tabakalarını da içine aldığını vurgulamışlardır. Modern atmosfer fiziği yer çevresini tam olarak yedi katman olarak sınıflar:

1. Troposfer (0-12 km), Hava olaylarının vukû bulduğu katman
2. Stratosfer (12-50 km), Ozon tabakasının bulunduğu, sıcaklığın irtifâ ile arttığı katman
3. Mezosfer (50-85 km), Meteorların yandığı, en soğuk katman
4. Termosfer (85-600 km), Sıcaklığın 2.000 K'ye çıktığı, ISS'in bulunduğu katman
5. Ekzosfer (600-10.000 km), Atmosferin uzaya teğet sınırı
6. İyonosfer, Termosferi kesen elektrik yüklü katman; radyo dalgalarını yansıtır
7. Manyetosfer, Yer manyetik alanının solar rüzgârla şekillendirdiği en dış katman

Her katmanın "kendi emri", yâni kendi sıcaklık profili, basıncı, kimyâsı ve fonksiyonu, vardır. Troposfer hava olaylarına, stratosfer UV soğurmaya, ezosfer iyon kalkanına müvekkeldir. Bu ilim, ancak XX. yüzyıl sonda balon ve uydu ölçümleriyle tesbît edilmiştir.

Enbiyâ 32'de "semâyı korunmuş bir tavan (sakfen mahfûzâ) yaptık" buyurulması da atmosferin meteorit, kozmik radyasyon ve solar rüzgâra karşı kalkan vazîfesini hatırlatır, modern astrofizikteki "atmospheric shielding" kavramının tam karşılığıdır.