Demir Atomu (Z=26) ve Hadîd Sûresi (57)

"Andolsun, Biz peygamberlerimizi açık delillerle gönderdik ve insanlar adâleti yerine getirsinler diye beraberlerinde Kitab'ı ve mîzânı (ölçüyü) indirdik. Demiri de indirdik. Onda büyük bir kuvvet ve insanlar için faydalar vardır." (Hadîd 25)

Hadîd sûresinin Mushaf-ı Şerîf'teki tertib numarası 57'dir. Demir elementinin (Fe) en yaygın izotopu Demir-56'dır; en kararlı izotopu Demir-58'dir; demirin atomik kütlesi ortalama 55.845'tir. Sûrenin ortasındaki "el-Hadîd" kelimesi (Arapça'da "demir" mânâsına gelir) ebced hesâbıyla 26'ya tekabül eder, ki bu, demir atomunun proton sayısı (Z = 26) ile birebir mütabıktır.

Daha hayret vericisi: âyet "enzelnâ" (indirdik) fiilini kullanır. Modern astrofizik gösterir ki demir atomu, dünyada yaratılmamıştır; uzaydaki büyük yıldızların çekirdeklerinde nükleer füzyonla teşekkül eder ve süpernovâ patlamalarıyla "indirilir". Yıldız bir defa demire ulaştığında füzyon enerji vermek yerine enerji çekmeye başlar, yıldız çöker ve patlar. Dünyamızdaki tüm demir, milyarlarca yıl önceki süpernovâ patlamalarının küllerinden gelmiştir. Yâni hakikaten "semâdan inmiştir."

Birinci Hadîd 25. âyetin "indirdik" tâbiri, Arap câhiliyyesinde tamamen idrâk edilemeyecek bir mânâ taşır; demirin metalürjik istihsâli yer altından (yer kabuğundan) çıkartılarak yapılır, "yukarıdan indirilmez". Modern bilim, bu âyetin metaforunun aslında astrofiziksel bir hakikat olduğunu yirminci asırda keşfetmiştir.

Bediüzzaman Mektûbât'ta, "Kur'ân'ın bir kelimesi, bir cümlesi, bazen bir tek harfi, asırlar sonra keşfedilen bir hakikati hülâsa eder" der. Hadîd kelimesi ile sûre numarası ve atom numarası arasındaki bu üçlü tevâfuk, ilm-i ezelînin sayı ile imza atmasıdır.