ألم تر أن الله يسجد له من في السماوات ومن في الأرض والشمس والقمر والنجوم والجبال والشجر والدواب وكثير من الناس ۖ وكثير حق عليه العذاب ۗ ومن يهن الله فما له من مكرم ۚ إن الله يفعل ما يشاء ۩
"Görmedin mi, göklerdeki kimseler, yerdeki kimseler, güneş, ay ve yıldızlar, dağlar, ağaçlar, bütün hayvanlar ve insanlardan birçoğu hep Allah'a secde ediyor. Birçoğunun üzerine de azab hak olmuştur. Allah kimi hor ve hakir kılarsa artık ona ikram edecek yoktur. Şüphesiz Allah dilediği şeyi yapar."
"Yıldızlar ve ağaçlar (O'na) secde ederler." (Rahmân 6)
"Görmedin mi ki, göklerde ve yerde olanlar, güneş, ay, yıldızlar, dağlar, ağaçlar, hayvanlar ve insanlardan birçoğu Allah'a secde ediyor..." (Hac 18)
Bir mü'min secdeye vardığında alnını yere koyar; alnı ile yer paralel hâle gelir. Modern fizikte yıldızlar etrâflarındaki uzayzamanı kütleleriyle eğer; kütleli cisim ne kadar büyükse, uzayzaman o kadar bükülür ve "yıldızın yüzüne" o kadar paralel hâle gelir. John Archibald Wheeler bunu meşhûr cümlesiyle özetler: "Madde uzayzamana nasıl eğileceğini söyler; uzayzaman maddeye nasıl hareket edeceğini söyler" (Geons, Black Holes, and Quantum Foam, 2000).
Yâni yıldızlar fizikî mânâda da çevrelerindeki uzayzamanı kendilerine doğru "secde ettirirler". Eğer Kur'ân-ı Kerîm sâdece sembolik bir tâbir kullanmış olsaydı, "secde" yerine başka bir kelime, meselâ "şükr" yâhut "sebbeh", yeterli olurdu. Ama "secde" kelimesinin husûsiyeti, geometrik bir hareketi (eğilmek, paralel hâle gelmek) ifâde etmesidir.
Einstein'ın Genel İzâfiyet Teorisi (1915) bu eğriliği Einstein alan denklemleri ile matematiksel olarak ifâde eder: Gμν + Λgμν = 8πTμν. Sol taraf uzayzaman geometrisi, sağ taraf madde-enerjidir; ikisi birbirine bağlıdır. Güneş'in çevresinde Merkür'ün yörüngesindeki perihelyon kayması (43"/yüzyıl) bu teoriyi 1916'da doğruladı.
Bediüzzaman, "Her bir mahlûk, kendi mertebesinde bir lisân-ı hâl ile Sâni'ini takdîs eder ve secde-i mahsûsa ile O'na arz-ı ubûdiyet eyler" der. Yıldızlar bizim bilmediğimiz, ancak fizikin bugün matematiksel olarak ifâde edebildiği bir mertebede secde ederler, etraflarındaki uzayzamanı eğip Sâni-i Hakîm'in dergâhına doğru bükerek.
Genel İzâfiyet (1915) kütleçekimini kuvvet değil, uzayzaman eğriliği olarak târif eder. Eddington'un 1919 güneş tutulması gözlemleri (yıldız ışığının güneş yanında bükülmesi) teoriyi doğruladı. Modern testler: Gravity Probe B (frame dragging), GPS uydularındaki zaman düzeltmesi, M87 ve Sgr A* kara delik görüntüleri.
- Wheeler, J. A. & Ford, K. (2000), Geons, Black Holes, and Quantum Foam
- Einstein, A. (1915), Die Feldgleichungen der Gravitation
- miracles-of-quran.com, Spacetime
